Ufukların Açmazı

İç dünyasına hitap edebilen kendine hükmeden başlangıçların ve sonların iç titretici tınısı alevler düşler arasında kaybolan siyahımsı dehşet imgelerinin izdüşümünde kaybolmak…
Ve damarlarından çekilircesine kanın büzülmesi çekilmesi direnememesi ufukların açmasızını görmek ama içinde düğümlenen ipliksi ufuk çizgilerine bakakalmak ve düşüncelerin kilitli hücresinde kapalı kalmış aydınlık hapsine sürgün düşünüş biçimini anlamak ellerimi attığım gibi kimyalarında değişme olan saklı ayrıntılar yeri geldikçe anımsatabiliyor kendini…
Umutlar ve hayatta yaşadığımız ironi ve umutların gerçekleşme oranının zihinde onların bulduğu ifade ve bünyede en acı çektiren düşüncelerin oluşması gitmek mi belki yalan.. kaçmak mı zor dört duvar arasında vurguların en hassas hislerin ince noktalrı incitmesi yaşanlılan mekandan kaçmak gibi usul usul yalnızlığa itilmiş adımlarda arayışlara kendini vermek her arayışda da çıkmaz sokakların gazabına uğramak kaldırımların çekilmez yalnızlığına hayat sıkıntılarına düşünce yoğunluklarına sevdalarına ve yasınsıttığı yüzeye oturmak ve kaldığın yerde kala kalmak ve tekrar yolara düşmek ve ta ki bir sonraki sokak lambasına yani geçici aydınlığa ulaşana kadar yürümek…