Değişen neydi. Dışlanmışlık hisettirircesine kendini soyutlayan yapının parçası olamak ne acı. Artık kavramsal şekillenmelele karşımda duran bakışların ne kadar samimi olduğunu söyleye bilirim adımlarımın dahada seyrekleştiği düşünme üzerine analizlerimin çıkmaz yola hep sürüklemesi neden oysa ben hep çıkmazlardan yolumu buldum son denilecek yer aslında benim başlangıcım şekillenmelerde kendini kalıplaştıran betimlemelerin eziciliği altında düşünmeye çalıştığım arayış ne yazıkkki kendini dipisiz bir kuyuda ipsiz buluyor. Deliler hep kuyuya taş atarken ben aşağıya gelecek ipi bekliyorum.
.JPG)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder