Acıların Yansıması

Acı çekmesini bilmek ne kadar erdemse kendini acı karşısında olgunlaştırmak o kadar niteliklidir. İçinizde açan filizi içinize akıttığınız göz yaşlarıyla yetiştirirken zamanın hissettiklerinizle daha ağır işleyen bir film şeridine dönüşmesi içimizdeki tınıyı daha bir kalınlaştırarak eko yaratması ve zihin odalarından dışarıya atılmak için beklerken panik odalarında psikolojik depremler yaratması malum oluyor.

Dehlizlerden gelen bir dalga gibi kulakları saran ve tarumar eden duyulmak istenmeyen komutsal ritme dönüşen ve giderek şiddetini artıran ve bir o kadarda bozuk plak gibi cızırtılarıyla yüreğimde olumsuz titreşimler oluşturan ve kişilik ezikliğine yol açan psikolojik dönüşümler yaşatıyor Ve ardından hızlı hızlı solunumlar ve düşünceyi arka plana atan emir kipleriyle oluşan komutlar bedensel titremeler gerçekleştirerek müthiş basınç uyguluyor algılayışa…
Ve ardından kapakları açılmış baraj gibi her anlamda duygu düşünüş ve acı iç rahatlama şekline bürünerek kendi rehaveti içinde boğulmaya doğru yol alıyor İç ve dış komut mekanizmalarını aynı hizadan sabitleştirerek idare etmek pek mümkün olmasa da içimizdeki durumu özetleyen aynada kendmizle birlikte duygularımızın vucut buluğu imaj bir an öyle yoğunlaşır ki karşındaki aynalar bile bütün olarak bir arada yer alamaz işte ayna iç dünyamızda unuturmaya çalışırken, parçalanmış görüntüleri, ellerimiz de gözlermizden kaçırdığımız resimleri birer birer paramparça ediyor...